"เช้าวันนี้ก็ปกติ ตื่นขึ้นมาเตรียมของ จัดกระเป๋าไปโรงเรียน เหมือนนักเรียนเลยเนอะ แต่ก็นะชินแล้ว เนื่องจากการอยู่โรงเรียนประจำมาก่อน ทุกอย่างก็ปกติ มีแต่เราที่ยังรู้สึกไม่ชินกับระบบที่นี่ ทุกอย่างคงต้องปรับตัว เราว่าอยู่ได้ไม่มีปัญหาหรอก แค่ว่าอยู่อย่างไรมากกว่า
ในส่วนของคาบแรกนั้น ก็เจอ ม.4 ห้อง 2 ก็ปกตินะ ถือว่าไม่ได้แปลกอะไรกับการสอนที่ผ่านมา เด็กเหมือนจะตั้งใจ เพราะเป็นคาบแรกอะแหละเราว่า เด็กมันก็คงจะงงๆ มึนๆ อยู่ ต้องดูกันต่อไปว่าจะเป็นยังไง แต่สิ่งที่สังเกตเห็นได้เลย คือ เด็กไม่ค่อยคิด จะทำตามเฉย ๆ"
จาก 2 ย่อหน้าบนนั้น ผ่านไป 1 ปี เราเพิ่งมาพิมพ์ต่อ วันนี้วันอังคารที่ 2 ต.ค. 2561 อาจจะเป็นเพราะเราลืมที่จะเขียนบล็อกจริงๆ ไม่มีเวลามานั่งเขียนนั่งพิมพ์ อีกอย่างมีอะไรให้ทำ ให้คิดมากมาย ตอนนั้นเราไม่รู้ว่าอารมณ์ความรู้สึก ความคิดเป็นยังไง แต่ตอนนี้เราว่าเราโอเคแล้วกับสภาพแวดล้อมและทุกอย่างรอบตัว ที่ทำงานใหม่ ก็ไม่ใหม่อีกต่อไป เวลามันช่วยเราได้จริง ๆ ถามว่ามันโอเคมั้ย ก็คงต้องตอบว่าไม่โอเค เพราะมีหลายอย่างที่เรารู้สึกว่ามันถอยหลัง หลายคนอาจจะคิดเหมือนเราคือ การทำงานเราควรก้าวหน้าไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงรู้สึกถอยหลัง แต่ก็ต้องบอกว่าเราสบายใจที่ได้เปลี่ยนที่ทำงาน ในข้อเสีย หรือความไม่โอเค มันก็มีอะไรหลายอย่างที่โอเค เรามีเวลาได้ทำอะไรมากขึ้น ได้พัก เก็บเงินเป็นก้อนได้มากขึ้น มีเวลาให้กับตัวเอง นี่แหล...ที่เราคิดว่าเป็นข้อดีที่เราอาจจะไม่เคยมองมันเลยก็ได้
วันนี้พอแค่นี้ก่อน ...แล้วพบกันใหม่
วันนี้พอแค่นี้ก่อน ...แล้วพบกันใหม่
เอเอ
